Wyprawy krzyżowe, czyli zbrojne pielgrzymki. Dlaczego były potrzebne? - Grzegorz Kucharczyk
Krucjaty były wielkim, wspólnym dziełem chrześcijańskiej Europy. W wyprawach krzyżowych brali udział ludzie wszystkich stanów: bogaci i biedni, szlachetnie urodzeni, ale również mieszczanie i chłopi, ludzie świeccy i duchowni. W czasie krucjaty wszyscy oni stawali się rycerzami Chrystusa.
Krucjaty były nazywane zbrojnymi pielgrzymkami. I była to prawda. Ziemia Święta, będąca ziemską ojczyzną Chrystusa i świadkiem Jego najświętszego życia, nauczania, odkupieńczej Męki, chwalebnego Zmartwychwstania i Wniebowstąpienia, stanowiła dla wszystkich chrześcijan najbardziej upragniony cel pielgrzymkowy. Szczególnie tłumnie i nabożnie odwiedzano miejsce najściślej związane z wielką Tajemnicą naszego Odkupienia, tzn. Bazylikę Grobu Świętego. Kościół jakże przedziwny, zawierający bowiem w sobie to, co jest puste, ale mimo tego przyciągający milionowe rzesze chrześcijan, pragnących ujrzeć, choćby przez chwilę, tę Świętą Pustkę. Dla wszystkich bowiem chrześcijan pusty Grób Zbawiciela był i jest rękojmią Zbawienia; namacalnym dowodem zwycięstwa Chrystusa Pana nad śmiercią, piekłem i szatanem.
I choć w całym średniowiecznym świecie chrześcijańskim znajdowały się też inne święte miejsca, to jednak właśnie Jerozolima, Święte Miasto, była na ustach wszystkich, jej wyruszano bronić przed atakami nieprzyjaciół krzyża.
Tych ostatnich zaś nie brakowało. Najgroźniejszym z nich był islam. W VII w. po narodzeniu Chrystusa w Arabii powstała nowa religia, której twórcą był Mahomet, podający się za proroka posłanego do ludzi przez Boga (Allaha). Mahomet i ci, którzy go posłuchali (muzułmanie), nie uznawali Chrystusa Pana, nie wierzyli w Jego zbawczą misję, zaprzeczali, że jest on przedwiecznym Synem Wszechmocnego Boga.
Wkrótce po śmierci Mahometa (nastąpiła ona w 632 r.), rozpoczęły się napaści muzułmanów na sąsiadujące z nimi kraje. Mieczem próbowano rozszerzać panowanie Allaha i jego proroka Mahometa. Pierwszą ofiarą agresywności islamu padło chrześcijańskie Cesarstwo Bizantyjskie. Bizantyjczycy byli bardzo wyczerpani długą wojną z Persami, nie miało więc czasu na przygotowanie się do odparcia najazdu muzułmańskiego. W 636 roku wojska bizantyjskie poniosły klęskę w starciu z muzułmanami, a w ręce wyznawców Allaha dostała się cała Palestyna z Jerozolimą. Rok później podbili Persję. W 642 roku padła Aleksandria, stolica chrześcijańskiego Egiptu. Tym sposobem w ciągu zaledwie kilku lat w ręce muzułmańskie wpadły krainy będące od wieków chrześcijańskimi. Panowanie arabskie zaczęło się w Egipcie i Palestynie dopiero co wspomnianych najazdów. Wcześniej cała Afryka Północna była terenem kwitnącej wiary chrześcijańskiej. Stamtąd wywodzili się tacy wielcy Ojcowie Kościoła jak św. Augustyn, biskup Hippony oraz św. Atanazy, patriarcha Aleksandrii. Chrześcijanie nie sprowokowali napaści, nie oni chcieli nawracać mieczem.
Polecane
