Książka poświęcona jest miejscu i znaczeniu miasta w tradycji politycznej, intelektualnej i kulturowej Zachodu. Jej autor – wybitny badacz tej problematyki – pokazuje, jak od starożytności po czasy współczesne zmieniała się rola miast w życiu publicznym oraz jak ewoluował mieszczański styl życia.
Śledząc refleksję nad miastem w dziełach wielkich myślicieli, artystów i pisarzy – od Arystotelesa i Cycerona, przez Dantego, Althusiusa i Rousseau, po Webera, Manna, Máraiego czy Scrutona – autor ukazuje, że miasto było nie tylko przestrzenią życia, lecz także laboratorium idei politycznych i społecznych. To właśnie w nim rodziły się koncepcje obywatelstwa, wolności, wspólnoty i odpowiedzialności.
Książka odwołuje się do doświadczeń konkretnych miejsc i epok: od Aten i Rzymu, przez średniowieczną Sienę i Budę, renesansową Florencję i Wenecję, oświeceniową Genewę, dziewiętnastowieczny Paryż, po Budapeszt czasu rozkwitu i późniejszego zniewolenia. Autor przywołuje zarówno przykłady dobrych rozwiązań urbanistycznych i politycznych, jak i ostrzeżenia płynące z krytyki bezkształtnych, przerośniętych megalopolis. Wskazuje alternatywy – idee miast o ludzkiej skali, sprzyjających wspólnocie i odpowiedzialnemu obywatelstwu.
To inspirująca opowieść o mieście jako sercu dobrze urządzonego państwa – i zarazem zaproszenie do namysłu nad tym, jak powinna wyglądać roztropna polityka w przestrzeni, w której żyjemy na co dzień.