W dziejach ludzkości ścierają się – jak przekonuje autor – dwa modele organizacji życia zbiorowego: wspólnota i imperium. Wspólnota sprzyja rozwojowi człowieka, wzmacnia więzi i odpowiedzialność. Imperium podporządkowuje jednostki nadrzędnej strukturze władzy, redukując je do roli narzędzi w służbie dominującego centrum.
Książka odsłania nowożytną formę imperializmu, która najpierw ukształtowała się w Europie, a następnie przybrała wymiar globalny. Jej korzeni autor upatruje w późnośredniowiecznej Wenecji, gdzie powstał system bankowy umożliwiający finansowym elitom wywieranie wpływu na niezależne państwa. W epoce renesansu model ten został rozwinięty, a następnie udoskonalony w Niderlandach, czego efektem było powstanie nowoczesnych banków, giełd oraz pierwszej globalnej korporacji – Kompanii Wschodnioindyjskiej.
Z Holandii system ten przeniesiono do Anglii, gdzie – przy współudziale potęg finansowych z obszaru niemieckiego – rozwinął się w znaną dziś formę globalnego „imperium pieniądza”. Według autora jego celem jest koncentracja władzy w rękach wąskiej elity, a narzędziem – uzależnienie społeczeństw od mechanizmów finansowych podporządkowanych logice zysku.
Autorem książki jest Robert Ingraham – amerykański historyk, publicysta i działacz polityczny, wydawca Executive Intelligence Review. Urodzony w Nowym Jorku, obecnie mieszka w Oakland w Kalifornii.