O czczej mądrości światowej - Tomasz á Kempis, 'O naśladowaniu Chrystusa'

Synu, nie wierz pięknym i gładkim słówkom, w których lubują się ludzie. Albowiem nie w przemowach, lecz w mężnych czynach przejawia się królestwo Boże. Wsłuchuj się natomiast w moje słowa, bo one rozpalają serca i oświecają umysły, pobudzają do skruchy i niosą pociechę. Nigdy jednak nie przywołuj ich po to, aby uchodzić za mądrego czy uczonego. I staraj się pozbyć wad — to ci się bardziej przyda niż biegłość w jakiejś dziedzinie wiedzy.

A choćbyś już wiele przeczytał i wiele się nauczył, nie zapominaj o najważniejszym: to Ja jestem Tym, który udziela prawdziwej mądrości i obdarza maluczkich zdolnością poznania, jakiej nie nabędą przez obcowanie z innymi ludźmi. Ten, do kogo przemówię, szybko postępuje w mądrości i rozwoju duchowym. Biada zaś tym, co z ciekawością rozpytują o rzeczy tego świata, a nie są gorliwi w poznawaniu dróg wiodących do Boga.

Przyjdzie czas, że stanie przed nami najlepszy Nauczyciel, Chrystus, Pan aniołów i zażąda, abyśmy zdali sprawę z tego, czegośmy się nauczyli, czyli rozpatrzy sumienie każdego człowieka. Wówczas z pochodniami przeszuka całe Jeruzalem (por. So 1,12): uczyni jawnym to, co ukryte w ciemnościach, i sprawi, że ucichnie zgiełk świata, jałowe dysputy, bezcelowe spory.

Ja jestem tym, który wywyższa pokorny umysł, tak że w jednej chwili lepiej pojmuje wieczną prawdę niż inny po dziesięciu latach nauki. Ja uczę bez zgiełku zbytecznych słów, bez zamętu sprzecznych opinii, bez zabiegania o próżną sławę, bez walki na czcze argumenty. Ja jestem tym, który uczy gardzić dobrami ziemskimi, wyrzekać się tego, co doczesne, szukać tego, co wieczne, łaknąć nieba, odrzucać zaszczyty, znosić upokorzenia, we Mnie pokładać całą nadzieję, niczego poza Mną nie pragnąć i ponad wszystko żarliwie Mnie miłować. Ci, którzy z całego serca Mnie umiłowali, poznali Boskie prawdy i opowiadali cuda. Dalej postąpili w życiu duchowym, wyrzekłszy się świata, niż zgłębiając jego sekrety.

Jednym bowiem oznajmiam to, co widzialne, innym to, co niewidzialne. Jednym ukazuję się w zmysłowych znakach i obrazach, innym w blasku niebiańskiego światła objawiam tajemnice. To samo mówią wszystkie święte księgi, lecz nie wszyscy wynoszą z nich tę samą naukę, bo przez nie przemawiam Ja — Nauczyciel najwyższej prawdy, Badacz serc ludzkich, Znawca myśli i Opiekun czynów — każdemu udzielając tyle, na ile zasłużył.

Tomasz á Kempis

Fragment książki 'O naśladowaniu Chrystusa'