Książę Janusz Dobry. Ostatni Piast opolski

Janusz Dobry – ostatni Piast opolski

Kim był ostatni przedstawiciel opolskiej linii Piastów? Janusz Dobry, książę opolski i raciborski, zapisał się w historii jako władca spokojny, rozważny i przewidywalny. W przeciwieństwie do swojego młodszego brata i współwładcy, Mikołaja II, którego porywczy charakter doprowadził w 1497 roku na szafot, Janusz unikał gwałtownych konfliktów i koncentrował się przede wszystkim na sprawnym zarządzaniu swoim księstwem.

Zachowane dokumenty dyplomatyczne potwierdzają obraz władcy, jaki przekazali nowożytni kronikarze śląscy. Janusz Dobry jawi się w nich jako gospodarz dbający o swoje ziemie i konsekwentnie wzmacniający ich pozycję. Jednym z najważniejszych osiągnięć jego panowania było zjednoczenie znacznej części rozdrobnionych politycznie ziem Górnego Śląska. W 1521 roku do swojego władztwa przyłączył również Racibórz.

Szczególne miejsce w jego działalności zajęły kwestie prawne i ustrojowe. W 1528 roku Janusz był współautorem „Ordunku Gornego”, kodyfikującego miejscowe prawo górnicze. Zwieńczeniem jego działalności było natomiast spisanie w 1531 roku najważniejszych zasad ustrojowych księstw opolskiego i raciborskiego w wielkim przywileju ziemskim.

Książka Artura Łojka jest pierwszą naukową monografią poświęconą Januszowi Dobremu. Autor, opierając się na szerokiej bazie źródłowej, poddaje weryfikacji funkcjonujące dotąd opinie i przekazy dotyczące ostatniego piastowskiego władcy Opola i Raciborza. Dzięki temu otrzymujemy pogłębiony portret księcia oraz obraz jego działalności politycznej, gospodarczej i prawodawczej.

Artur Łojek (ur. 1991) – doktor nauk humanistycznych w dyscyplinie historia, absolwent Instytutu Historii Uniwersytetu Śląskiego. Jego zainteresowania badawcze obejmują dzieje Polski i Śląska do początku XVI wieku, ze szczególnym uwzględnieniem historii księstw górnośląskich oraz biografistyki książęcej.